Refluks u dzieci powyżej 1. roku życia. U dzieci powyżej 1. roku życia, u których refluks nie minął, zaleca się konsultację z pediatrą. Lekarz najprawdopodobniej zaleci zmianę diety na bardziej zbilansowaną. Posiłki dziecka powinny być mniejsze, a częstsze, by maluch uniknął napadów wilczego głodu. U nas niestety zaczerwienione gardło, lekarka mówi, że wirus i czekamy czy ucieknie czy się rozwinie :( -- Dzieci to to co mi wyszło najlepiej chociaż nie najłatwiej :D Cz, 17-07-2008 Forum: *** LIPIEC 2007 *** - Re: tak wygląda chorujący(gorączkujący) Szym-potr Przy pomocy szpatułki lub patyczków higienicznych „wyciskają” odpychającą treść z krypt migdałków. Towarzyszy temu zazwyczaj silny odruch wymiotny, a niekiedy nawet krwawienie, będące efektem podrażnienia migdałków. Jest to jednak dosyć czasochłonne zajęcie, a „kamienie migdałkowe” bardzo szybko się odbudowują. Dzień dobry, 12.06 miałam zabieg usunięcia migdałów podniebnych, gdyż przez ostatnie pól roku przeszłam 5 angin ropnych. Drugi dzien po zabiegu czyli 14.06 boli mnie glowa, czy to normalne? W buzi mam białą grudkę przy samym gardle wygląda jak kamienie migdałkowe poszedłem do laryngologa który powiedział że to objawy anginy czy czegoś innego, ale nie mam innym objawów no oprócz tego nieprzyjemnego zapachu z buzi,więc przepisał mi zastrzyki do picia i płukankę minęło 10 dni zastrzyków i płukania a grudka jak Thonsilan - spray wspomagający funkcjonowanie migdałków i gardła, 20 ml - tylko w naszej aptece Nowa Farmacja! ️ Poznaj opinie na jego temat, skład i cenę. ️ Szybka dostawa ️ Zapraszamy • Ból gardła i przeziębienie, domowe sposoby na ból gardła, przyczyny i leczenie • Angina u dzieci - objawy i leczenie • "Wściekłe drapanie w gardle, jakby człowiek najadł się pieprzu". Pacjenci skarżą się na nietypowe objawy Omikronu • Kamienie migdałkowe - przyczyny, objawy i leczenie • Zapalenie gardła. 6F78x8N. napisał/a: wydymaniec 2012-02-19 20:47 Witam Mam taki problem - czasem gdy kicham to wylatują mi kamienie migdałkowe, ale gdy zaglądam do gardła to nie widzę żądnych krypt, ani białych grudek. I mam takie pytanie, czy kamienie migdałkowe mogą stanowić podstawę do wycięcia migdałków ? (mam 25lat) Poza tym w nocy chrapie, a z rana boli mnie gardło. cytuj odpowiedz Fot: gpointstudio / Kamienie migdałkowe powstają, gdy resztki spożywanej żywności lub ślina zalegają na tylnej ścianie gardła, powodując podrażnienie migdałków i gardła. Często są przyczyną nieprzyjemnego zapachu z ust. Istnieje kilka sposobów na pozbycie się tej uciążliwej przypadłości. Kamienie migdałkowe - przyczyny i objawy Kamienie migdałkowe są jakby powikłaniem po licznych wirusowych i bakteryjnych infekcjach. Zdrowe migdałki są gładkie, tym samym brak zachyłków zapobiega zaleganiu resztkom pokarmu. Po licznych infekcjach powierzchnia migdałków ma zmienioną strukturę.. Występują częściej u dorosłych niż u dzieci. Mogą wskazywać na problemy z higieną jamy ustnej. Osoby, które nie szczotkują zębów, są bardziej podatne na pojawienie się kamieni migdałowych. Bakterie wywołujące kamienie migdałków mogą powodować próchnicę, choroby dziąseł i zakażenia jamy ustnej. Najczęstsze przyczyny powstawania kamieni migdałowych dotyczą: słabej higieny jamy ustnej, dużych migdałków, przewlekłych problemów zatokowych, przewlekłych zapaleń migdałków. Nie zawsze łatwo rozpoznać kamienie migdałowe. Mogą osiągać wielkości od ziarenka ryżu do dużego winogrona. U niektórych osób mogą występować pojedynczo, a u innych - w większej liczbie. Wiele małych kamieni nie powoduje żadnych zauważalnych objawów. Nawet w przypadku dużych niektóre są rozpoznawane jedynie na zdjęciach rentgenowskich lub za pomocą tomografii komputerowej. Zobacz film: Kiedy trzeba wyciąć migdałki? Źródło: 36,6 Najczęstsze objawy kamieni migdałkowych to: nieświeży oddech z ust, białe lub żółte grudki z tyłu gardła (jeśli spojrzysz w lustro i zobaczysz białą lub żółtą grudkę na migdałku, prawdopodobnie to kamień migdałowy), ból gardła, uczucie, że coś jest zablokowane w gardle lub w tylnej części gardła, wzrost ciśnienia lub ból w uszach, obrzęk i zaczerwienienie migdałków, trudności w połykaniu, ciągły kaszel, krew w ustach. Jak leczyć kamienie migdałowe? Odpowiednie leczenie kamieni migdałkowych zależy od ich wielkości, odczuwania dyskomfortu lub nasilenia objawów. Zabiegi obejmujące domowe środki zaradcze oraz metody lecznicze dotyczą zapobiegania wystąpieniu kamieni migdałowych poprzez: dobrą higienę jamy ustnej, w tym: częstsze mycie zębów, oczyszczanie bakterii z tylnej części języka i używanie nici dentystycznych. Płukanie ust oraz gardła może usunąć kamienie i bakterie, zmniejszając ryzyko wystąpienia kamieni migdałowych, rzucenie palenia płukanie (1-3 razy dziennie) gardła ciepłą, słoną wodą lub wodą z octem jabłkowym. W sytuacjach, gdy kamienie migdałowe utrudniają przełykanie, może to pomóc w złagodzeniu dyskomfortu w gardle i zniwelować przykry zapach z ust, zabiegi chirurgiczne, np. laserowe usunięcie migdałków, kryptoliza migdałków - mogą być zalecane, jeśli kamienie są szczególnie duże, powodują ból lub nasilają objawy choroby. Kamienie migdałkowe częściej występują u osób z przewlekłym zapaleniem migdałków, dlatego jedynym sposobem profilaktycznym jest chirurgiczne usunięcie migdałków podniebiennych (tonsillektomia). Zabieg polega na całkowitym usunięciu migdałków, co eliminuje możliwość tworzenia się kamieni. Zazwyczaj wykonywany jest w znieczuleniu ogólnym. Pacjenci po zabiegu mają trudności z połykaniem i odczuwają ból gardła przez co najmniej kilka dni po zabiegu, doraźny sposób leczenia - usuwanie kamieni migdałkowych za pomocą szpatułki i codzienne, regularne płukanie jamy ustnej naparem z szałwii, roztworem z wody utlenionej lub płynami odkażającymi. Metoda ta nie jest w pełni skuteczna, gdyż kamienie będą się odnawiać co 1-20 dni, a nieumiejętne usuwanie ich może dodatkowo podrażnić śluzówkę i powodować ból, antybiotykoterapia - w niektórych przypadkach do leczenia kamieni migdałkowych można stosować antybiotyki, picie dużej ilości wody - nawilża gardło i zapobiega powstawaniu kamieni migdałowych, probiotyki - regularne spożywanie probiotyków z żywności (np. kefir, kozie mleko, jogurty naturalne) i suplementów może pomóc w zlikwidowaniu bakterii, które są odpowiedzialne za tworzenie się kamieni migdałkowych, picie soku z cytryny lub limonki, bogatego w witaminę C jest pomocne w usuwaniu kamieni migdałkowych. Należy pamiętać, że wiele kamieni migdałkowych, zwłaszcza tych, które nie dają objawów, nie wymaga chirurgicznego leczenia. Choć powikłania kamieni migdałkowych należą do rzadkości, są one możliwe. Jednym z najpoważniejszych to zakażenie migdałków zwane ropniem. Ponadto duże kamienie migdałowe mogą uszkadzać normalną tkankę migdałków, doprowadzając do ich znacznego obrzęku, zapalenia i zakażenia. Jeśli odczuwasz dolegliwości związane z kamieniami migdałkowymi, zgłoś się do laryngologa. Pomoże on uporać się z nieświeżym oddechem, bólem oraz dobierze odpowiednie leczenie do twoich potrzeb. Może się także okazać, że objawy są przyczyną innej choroby, dlatego najlepiej ją zdiagnozować, wykonując badania pod okiem lekarza. Najlepszą metodą leczniczą jest zapobieganie pojawianiu się kamieni migdałkowych poprzez zachowanie odpowiedniej higieny jamy ustnej i zmianę nawyków żywieniowych. Zobacz film: Jak i czym myć zęby? Źródło: 36,6 Czy artykuł okazał się pomocny? Kamica układu moczowego jest stanem chorobowym, w przebiegu którego w nerce lub drogach moczowych tworzą się złogi z substancji stanowiących prawidłowy lub patologiczny składnik moczu. Kamica u dzieci występuje rzadziej niż u dorosłych, choć z powodu słabiej wyrażonych objawów częstość jej występowania może być niedoszacowana. Kamica moczowa u dzieci jest najczęściej następstwem ogólnoustrojowych zaburzeń regulacji homeostazy, tak więc u każdego dziecka z rozpoznaną kamicą należy przeprowadzić badania biochemiczne w kierunku metabolicznych predyspozycji do tworzenia się złogów w drogach moczowych. Nawracająca kamica lub jej przyczyna mogą prowadzić do niewydolności nerek, dlatego tak ważne jest wnikliwe badanie, szybkie rozpoznanie, próba ustalenia przyczyny oraz leczenie objawowe i przyczynowe. Kamica układu moczowego jest jedną z najstarszych znanych ludzkości chorób. Badania archeologiczne ujawniły obecność złogów w pęcherzach mumii egipskich datowanych na 4800 rok przed Chrystusem [1]. We wczesnym średniowieczu to objawy kliniczne decydowały o rozpoznaniu. Nie dziwi więc, że już wtedy kolki nerkowe towarzyszące kamicy, charakteryzujące się ogromnym bólem, przyciągały uwagę medyków. Pierwsze wzmianki o leczeniu kamicy dotyczyły „wycięcia złogów” u konających z bólu chorych. Przez lata zmieniała się postać kamicy – zmniejszyła się liczba złogów w pęcherzu i wzrosła liczba kamic nerkowych. Wśród sławnych osób dotkniętych kamicą można odnaleźć Michała Anioła, Ignacego z Loyoli, Ludwika XIV czy Napoleona Bonaparte [2].POLECAMY Epidemiologia Kamica moczowa jest szeroko rozpowszechnionym problemem na całym świecie. Częstość jej występowania jest zmienna w zależności od obszaru geograficznego. W Azji odsetek chorych dotkniętych kamicą oszacowano na 1–5%, w Europie 5–9%, w Ameryce Północnej 7–13% populacji. Największą chorobowość obserwuje się w Arabii Saudyjskiej, gdzie dotyczy ona 20% populacji [3, 4]. Chorobowość (ang. prevalence) i zapadalność (ang. incidence) na kamicę moczową wzrasta w całym świecie bez względu na wiek, płeć i rasę. Kluczowymi czynnikami wpływającymi na wzrost zapadalności i chorobowości mogą być zmiany praktyk żywieniowych oraz klimatu [5]. W badaniu niemieckim, porównującym występowanie kamicy moczowej w latach 1979 i 2000 u osób w wieku > 14 lat, liczba nowych chorych wzrosła ze 120 do 720 na 100 tys. mieszkańców, natomiast liczba ogółu chorych wzrosła z 4,0% do 4,7% populacji [6]. W pracach amerykańskich [7, 8] opisano wzrost chorobowości wśród mieszkańców USA z 3,8% (1976–1980) do 8,8% (2007–2010). Występowanie kamicy moczowej u dzieci jest mniej powszechne niż u dorosłych, lecz w ostatnich dekadach, podobnie jak u dorosłych, obserwowano trend wzrostowy [9–11]. Ostatnie badania z 2014 r. z USA podają, że liczba przyjęć do szpitala z powodu kamicy górnych dróg moczowych wyniosła 0,12% wszystkich hospitalizacji w wieku dziecięcym [12]. Czynniki ryzyka wystąpienia kamicy u dzieci Wiek – ryzyko pojawienia się złogów w drogach moczowych rośnie wraz z wiekiem [6, 10, 12–15]. Rasa kaukaska – w wielu badaniach obserwowano częstsze występowanie kamicy u dzieci rasy kaukaskiej niż u dzieci rasy czarnej [4, 11, 12]. Płeć – u dzieci, inaczej niż u dorosłych, nie ma zdecydowanej dominacji płci. W większości badań obserwuje się nieznaczną przewagę chłopców, szczególnie w najmłodszej grupie wiekowej, co może być związane z częstszym występowaniem wrodzonych wad układu moczowego u płci męskiej [11, 14, 16]. Mimo to niektóre badania wskazują na większą częstość kamicy u dziewcząt, z zachowaniem przewagi chłopców w młodszych grupach wiekowych [13, 17]. Pomimo częstszego występowania kamicy u dzieci płci męskiej w populacji amerykańskiej hospitalizacje związane z tym rozpoznaniem częściej dotyczyły płci żeńskiej [12]. Obciążony wywiad rodzinny – szacuje się, że około 30–80% dzieci z kamicą ma dodatni wywiad rodzinny w kierunku kamicy układu moczowego [13, 14, 18, 19]. Zaburzenia układu moczowego – wrodzone wady układu moczowego, zaburzenia czynnościowe pęcherza oraz towarzyszące im zakażenia predysponują do wystąpienia kamicy. Szacuje się, że kamica jest związana z zakażeniami układu moczowego w 20% przypadków. Zaobserwowano, że 70% dzieci, u których współwystępowała kamica i zakażenie układu moczowego, miało poniżej sześciu lat [14]. Nieprawidłowe nawyki żywieniowe – niska podaż płynów, wysokie spożycie białka zwierzęcego i soli oraz niskie spożycie warzyw i owoców jest związane ze zwiększonym wydalaniem wapnia i kwasu moczowego oraz zmniejszonym wydalaniem cytrynianów, a co za tym idzie większym ryzykiem wystąpienia złogów moczanowych lub fosforanowo-wapniowych [20]. U dzieci, inaczej niż u dorosłych, kamica nie łączy się z otyłością. Wykazano, że średnia wartość wskaźnika masy ciała (ang. Body Mass Index; BMI) u dzieci z kamicą jest mniejsza bądź równa pięćdziesiątemu centylowi BMI populacji ogólnej [14, 21]. Przyjmowane leki – niektóre leki i suplementy diety mogą wpływać na wydalanie składników mineralnych, zwiększając ryzyko litogenezy. Wśród nich wymieniane są kortykosteroidy, diuretyki, leki przeciwpadaczkowe, leki urykozuryczne, niektóre witaminy oraz niektóre antybiotyki [18, 22, 23]. Leki zwiększające ryzyko kamicy moczowej przedstawia tabela 1. Zaburzenia metaboliczne – jest to czynnik ryzyka obecny w 75–84% przypadków kamicy u dzieci [18, 22]. Kamica może być związana z hiperkalciurią, hiperurykozurią, hiperoksalurią, cystynurią, hipomagnezurią oraz hipocitraturią. Najczęstszym metabolicznym czynnikiem ryzyka jest hiperkalciuria, która dotyczy 40–69% przypadków, [16, 18, 25] oraz hipocitraturia wykrywana u 37–60% pacjentów z kamicą [18, 26]. Długotrwałe unieruchomienie – unieruchomienie i poruszanie się na wózku inwalidzkim jest często związane z występowaniem kamicy układu moczowego [14, 27]. Wcześniactwo – czynnik ryzyka mobilizacji wapnia z kości i hiperkalciurii. Wykazano, że 10% pacjentów z kamicą urodziło się przedwcześnie (pomiędzy 24. a 36. tygodniem ciąży). U tych chorych kamicę rozpoznawano znacznie wcześniej niż u reszty populacji [14, 15]. Tab. 1. Leki zwiększające ryzyko kamicy [18, 22–24] Grupa leków Lek Mechanizm działania wpływający na zwiększenie ryzyka litogenezy Kortykosteroidy wszystkie kortykosteroidy osteopenia działanie hiperkalciuryczne Leki urykozuryczne probenecid działanie hiperurykozuryczne Diuretyki mannitol działanie hiperurykozuryczne furosemid działanie hipernatriuretyczne i hiperkalciuryczne triamteren krystalizacja leku w moczu z fizjologicznym pH Sartany losartan działanie hiperurykozuryczne NLPZ kwas acetylosalicylowy w wysokich dawkach działanie hiperurykozuryczne Leki przeciwpadaczkowe topiramat działanie hamujące anhydrazę węglanową w kanaliku bliższym – zwiększenie cewkowej reabsorpcji cytrynianów, hipocitraturia zonisamid Inhibitor anhydrazy węglanowej acetazolamid działanie hamujące anhydrazę węglanową w kanaliku bliższym – zwiększenie cewkowej reabsorpcji cytrynianów, hipocitraturia Witaminy C działanie hiperoksaluryczne (witamina C jest metabolizowana do szczawianów), działanie obniżające pH moczu D działanie nasilające hiperkalciurię Antybiotyki amoksycylina krystalizacja leku w moczu o niskim pH ciprofloksacyna krystalizacja leku w moczu o wysokim pH Inhibitor proteazy HIV indynavir krystalizacja leku w moczu z fizjologicznym pH Skład złogów Najczęstszym składnikiem złogów u dzieci, szacowanym na 40–60% przypadków, jest szczawian wapnia, fosforan wapnia występuje w 10–20% przypadków, a złogi mieszane z obu powyższych składników dotyczą około 10–25% przypadków. Złogi struwitowe (magnezowo-amonowo-fosforanowe), związane z infekcją, odnajdywane są u 17–30% dzieci dotkniętych kamicą. Złogi cystynowe opisywane są w 6–10%, a z kwasu moczowego w 2–10% przypadków. Innymi rzadkimi składnikami złogów są np. ksantyna lub dihydroksyadenina [28]. Patofizjologia Ogólne zasady krystalizacji Tworzenie się złogów w moczu jest złożonym procesem zależnym od stężenia znajdujących się w moczu jonów, równowagi promotorów i inhibitorów krystalizacji oraz pH roztworu. Wśród inhibitorów krystalizacji wymienić można cytryniany, jony magnezu i difosforany. Stabilność roztworu jest zapewniona, gdy istnieje równowaga pomiędzy inhibitorami i promotorami krystalizacji, a stężenie nasycenia nie jest przekroczone. Proces krystalizacji zachodzi na drodze nukleacji (tworzenia jądra krystalizacji), wzrostu, agregacji i adhezji kryształów oraz epitaksji [29]. Nukleacja może być homogenna – gdy przekroczone zostanie stężenia nasycenia i dochodzi do tworzenia de novo jąder kryształów – albo heterogenna, gdy nieprzekroczone jest stężenie nasycenia, ale kryształy formują się na istniejącym jądrze krystalizacji, np. na innych kryształach, konglomeracie komórkowym lub bakteriach. W celu określenia ryzyka krystalizacji kolejno szczawianu wapnia i kwasu moczowego w moczu można skorzystać z ryciny 1a i 1b. Należy w tym celu połączyć linią prostą dwie zewnętrzne osie na każdym z wykresów (stężenie szczawianu wapnia w moczu i jego pH na rycinie 1a oraz kwasu moczowego i jego pH na rycinie 1b). Rzędna przecięcia tej prostej ze środkową osią wskaże ryzyko krystalizacji szczawianu wapnia (ryc. 1a) i kwasu moczowego (ryc. 1b). Jeśli wyznaczona linia krzyżuje się na osi rzędnych poniżej wartości 0, to znaczy, że roztwór jest nienasycony i wcześniej występujące w nim kryształy stworzone z danej substancji powinny się rozpuszczać. Jeśli linia krzyżuje się pomiędzy wartościami 0–1, to krystalizacja jest prawdopodobna, ale nie zachodzi spontanicznie, a jeśli powyżej 1, wówczas dochodzi do spontanicznej krystalizacji danej substancji w moczu. Tak więc, w zależności od pH roztworu i stężenia nasycenia, dochodzi do krystalizacji i tworzenia się złogów w moczu. Aby zmniejszyć potencjał krystalizacji, możemy próbować zmieniać pH moczu, zwiększyć ilość rozpuszczalnika (przez zwiększenie podaży płynów) lub zwiększyć stężenie inhibitora litogenezy (np. do roztworu przesyconego, w którym formują się kryształy szczawianu wapnia, dodać cytryniany, które łącząc się z wapniem, zmniejszają jego potencjał krystalizacyjny). Im mniejszy jest początkowy wymiar zarodka kryształu, tym większa jest możliwość jego ponownego rozpuszczenia. Ryc. 1. Ryzyko krystalizacji: a) szczawianu wapnia i b) kwasu moczowego w moczu [30] Patofizjologiczne podstawy hiperkalciurii Hiperkalciuria może przebiegać wtórnie do hiperkalcemii, gdy przekroczona zostanie zdolność wchłaniania zwrotnego wapnia przez cewki nerkowe. Wśród przyczyn hiperkalciurii przebiegającej z normokalcemią wyróżnia się hiperkalciurię sodozależną (nadmiar sodu hamuje reabsorpcję sodu i wapnia w kanaliku bliższym nefronu) oraz hiperkalciurię idiopatyczną. Hiperkalciuria idiopatyczna jest najczęstszym pierwotnym zaburzeniem metabolicznym towarzyszącym kamicy u dzieci i może przybierać trzy postaci, przedstawione na ryc. 2: hiperkalciuria absorpcyjna – zależna od zwiększonej absorpcji jelitowej, hiperkalciuria nerkowa – zależna od zmniejszonej reabsorpcji nerkowej, hiperkalciuria resorpcyjna – zależna od zwiększonej reabsorpcji kostnej wapnia. Hiperkalciuria absorpcyjna występuje najczęściej i może być zależna lub niezależna od aktywnego metabolitu witaminy D3 (1,25(OH)2D3). W tym typie hiperkalciurii pierwotnym problemem jest zwiększone wchłanianie wapnia w jelicie. W następstwie tego procesu może dojść do supresji parathormonu i zwiększonego wydalania wapnia z moczem celem zapewnienia homeostazy organizmu i normokalcemii. Wyróżniamy trzy podtypy hiperkalciurii absorpcyjnej. W typie drugim, w przeciwieństwie do typu pierwszego, kalciuria ulega normalizacji pod wpływem diety z ograniczeniem wapnia [31]. Typ trzeci hiperkalciurii absorpcyjnej jest związany z zaburzeniem reabsorpcji fosforanów w cewce proksymalnej nefronu, co prowadzi do wtórnej hipofosfatemii, zwiększonej syntezy kalcytriolu i nadmiernego wchłaniania wapnia w jelitach [32, 33]. W hiperkalciurii nerkowej pierwotnym mechanizmem jest defekt cewkowej reabsorpcji wapnia. W następstwie zwiększonej kalciurii dochodzi do podwyższenia poziomu PTH oraz kalcitriolu i wyrównawczej mobilizacji wapnia z kości [33, 34]. Postać resorpcyjna wynika z pierwotnej nadczynności przytarczyc i zwiększonej osteolizy [32]. Ryc. 2. Hiperkalciuria: a) absorpcyjna, b) nerkowa, c) resorpcyjna Mechanizm powstawania złogów struwitowych Tworzenie się złogów struwitowych związane jest ze wzrostem pH moczu (> 7,2) w obecności mikroorganizmów produkujących ureazę (np. Proteus vulgaris, mirabilis, Bordatella pertussis) oraz przekroczonym progiem nasycenia jonami magnezowymi, amonowymi i fosforowymi [33]. Objawy Inaczej niż u dorosłych, objawy kamicy u dzieci mogą być bardzo subtelne lub wręcz mylnie wskazujące na inne jednostki chorobowe [35]. Przebieg choroby może być atypowy, a prezentowane objawy zmienne, w zależności od wieku dziecka [17]. U najmłodszych dzieci przebieg może być bezobjawowy (w 13–20% przypadków), a rozpoznanie stwierdzone przypadkowo, podczas obrazowych badań jamy brzusznej wykonywanych z innej przyczyny. Najczęstszym objawem prezentowanym u dzieci jest kolkowy lub niespecyficzny ból brzucha opisywany u 32–79% chorych. Ból w obrębie jamy brzusznej częściej towarzyszy kamicy u nastolatków niż u małych dzieci. Przyczyną może być częstsze występowanie kamicy nerkowej u młodszych dzieci, podczas gdy u starszych złogi zlokalizowane są częściej w moczowodach. Krwiomocz występuje w 27–55% przypadków. Może być on jedynym objawem kamicy lub łączyć się z wyżej opisanym bólem w okolicy jamy brzusznej. Jako samodzielny objaw częściej występuje u młodszych dzieci. Objawy dyzuryczne obserwuje się w około 10% przypadków. Mogą być one związane z zakażeniem układu moczowego, które jest obecne w około 36% przypadków kamicy, lub niezwiązane z zakażeniem układu moczowego, gdy złogi znajdują się w pęcherzu lub cewce moczowej. Zakażenia układu moczowego najczęściej kojarzą się z kamicą u małych dzieci. Wśród innych objawów wymienia się również nudności i wymioty występujące u około 10% dzieci [13, 14, 17, 18, 35–37]. Rozpoznawanie Jak w każdej jednostce chorobowej, w przypadku kamicy bardzo ważne jest badanie podmiotowe i przedmiotowe. Aby zbliżyć się do rozpoznania kamicy układu moczowego, należy dokładnie zebrać wywiad chorobowy pacjenta, wywiad rodzinny oraz ocenić czynniki ryzyka kamicy. W badaniu przedmiotowym należy zwrócić uwagę na dane antropometryczne (zaburzenia wzrastania mogą towarzyszyć niektórym stanom związanym z kamicą, np. kwasicy cewkowej), ciepłotę ciała (wzrost temperatury może towarzyszyć zakażeniom układu moczowego współistniejącym z kamicą), tkliwość jamy brzusznej lub obecność guzów w jamie brzusznej w badaniu palpacyjnym oraz obecność objawu Goldflama. Badania obrazowe Aby potwierdzić rozpoznanie, konieczne jest uwidocznienie kamieni moczowych w badaniach obrazowych – ultrasonograficznym (USG), przeglądowym zdjęciu rentgenowskim (RTG), tomografii komputerowej (CT) bez użycia kontrastu lub rezonansie magnetycznym (MRI) jamy brzusznej. Badaniem pierwszego wyboru u dzieci jest badanie ultrasonograficzne [38–40]. Jest to badanie nieinwazyjne, nieemitujące promieniowania rentgenowskiego, tanie i dostępne w większości ośrodków medycznych. Ze względu na niskie BMI u dzieci, podczas wykonywania USG łatwiej niż u dorosłych uwidocznić można zmiany patologiczne. Ultrasonografia ma swoje ograniczenia, jak na przykład niewystarczające umiejętności radiologa, bardzo małe złogi ( 6. 0,42 > 5. > 0,25 Kwas moczowy > 2. (brak dokładnych danych dla dzieci poniżej 2. 2,6 mg/kg/dobę Kwas moczowy \(\frac{kwas moczowy[mg]}{mc[kg]} [mg/kg/doba]\) > 10. 1,9 mmol/1,73 m2/dobę > 1,6 mmol/1,73 m2/dobę Szczawiany 0,28 Nerkowa > 0,21 > 0,28 Resorpcyjna < 0,21 Bz Tab. 5. Leczenie zaburzeń metabolicznych towarzyszących kamicy u dzieci [33, 47, 50, 55–57] Etiologia Leczenie niefarmakologiczne Leczenie farmakologiczne Hiperkalciuria dieta normowapniowa dieta niskosodowa unikanie nadmiernej podaży białka zwierzęcego normalizacja stężenia witaminy D3 w surowicy, zaprzestanie suplementacji przy podwyższonym stężeniu kalcitriolu w surowicy wzmożona aktywność fizyczna cytrynian potasu 50 mEq/1,73m2/dobę tiazydy 0,2–1 mg/kg/dobę w 2–3 dawkach podzielonych bisfosfoniany Hipocitraturia wzrost spożycia warzyw i owoców, głównie cytrusów (w celu zwiększenia ilości cytrynianów w diecie) unikanie nadmiernej podaży białka alkalizacja moczu cytrynian potasu dwuwęglany Hiperoksaluria dieta ubogoszczawianowa dieta normowapniowa probiotyki unikanie suplementacji witaminy C pirydoksyna cytrynian potasu magnez Złogi purynowe dieta ubogopurynowa allopurinol Hiperurykozuria dieta ubogopurynowa dieta niskosodowa alkalizacja moczu unikanie nadmiernej podaży białka obfita podaż płynów cytrynian potasu allopurinol dwuwęglany Cystynuria dieta niskosodowa obfita podaż płynów tiopronina penicylamina kaptopryl Leczenie chirurgiczne Wśród technik chirurgicznych wymienić możemy litotrypsję falą uderzeniową generowaną pozaustrojowo (ESWL; ang. Extracorporeal Shock Wave Lithotripsy), ureteroskopię, nefrolitotomię przezskórną (PCNL; ang. Percutaneous Nephrolithotomy) oraz otwarte techniki operacyjne. ESWL jest leczeniem preferowanym w populacji pediatrycznej. Jest to technika mało inwazyjna, o dużej skuteczności używana do rozbijania małych złogów (do 2 cm średnicy) znajdujących się w górnych drogach moczowych, z dostępu zewnątrzustrojowego. Zabieg przeprowadzany jest w sedoanalgezji, znieczuleniu ogólnym lub bez konieczności znieczulenia w zależności od wieku dziecka. Skuteczność tego zabiegu szacuje się na 57–92%. Wśród działań niepożądanych wymienia się: bolesność w okolicy miejsca zabiegu, krwiaki skóry i mięśni szkieletowych, krwiaki okołonerkowe, krwiomocz, zakażenia układu moczowego, urosepsa (szczególnie u dzieci z wcześniejszym zakażeniem układu moczowego), przejściowe nieznaczne podwyższenie kreatyniny i fosfokinazy (związane z pojawieniem się krwiaków w mięśniach szkieletowych) [60]. Ze względu na brak danych dotyczących potencjalnego wpływu fali uderzeniowej na jajniki, należy unikać stosowania zabiegów ESWL u dziewcząt ze złogami w moczowodach [61]. Ureteroskopia jest zabiegiem endoskopowym, podczas którego złogi są usuwane za pomocą koszyczka lub rozkruszane za pomocą litotrypsji laserowej lub ultradźwiękowej. Endoskopowe usuwani... Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów Co zyskasz, kupując prenumeratę? 6 wydań czasopisma "Forum Pediatrii Praktycznej" Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma Dodatkowe artykuły niepublikowane w formie papierowej ...i wiele więcej! Sprawdź Jakie objawy wywołują kamienie migdałkowe? Kamienie migdałkowe (detryt, derbis) to zielone lub żółte czopy retencyjne o zwartej, ale miękkiej konsystencji. Są różnej wielkości. Czasami bywają niewielkie i przypominają ziarenko ryżu. Wówczas mogą nie wywoływać żadnych objawów. Ale zdarzają się też kamienie o okazałych rozmiarach, dwu-, trzycentymetrowe, które tworząc się w zachyłkach (kryptach) migdałków gardłowego lub podniebiennych, wywołują dyskomfort związany z uczuciem zalegania czegoś w przełyku. Duże kamienie migdałkowe są zwykle przyczyną pojawienia się stanu zapalnego, przez co wywołują obrzęk, bolesność i tkliwość migdałków, a w efekcie trudność w przełykaniu, chociażby śliny. Poważnym problemem, jaki wywołuje detryt, jest fetor ex ore – nieprzyjemny zapach z ust. Ponieważ źródłem fetoru są same czopy, nie udaje się go pokonać ani częstym myciem zębów, ani miętowymi tabletkami na halitozę. Jedynym sposobem na pokonanie krępującej dolegliwości jest pozbycie się kamieni migdałkowych, jednak nie jest to wcale takie proste. Kamienie migdałkowe mogą wywoływać: ból gardła utrudniający przełykanie; ból promieniujący w stronę ucha; tkliwość i powiększenie migdałków; wrażenie zalegania ciała obcego w przełyku; nieprzyjemny zapach z ust. Jakie są przyczyny powstawania kamieni migdałkowych? Mówiąc o przyczynach powstawania detrytu, zwykle wymienia się wpływ bakterii oraz niewystarczającą higienę jamy ustnej. Chociaż faktycznie te dwa czynniki predysponują do wytworzenia się kamieni migdałkowych, nie tylko one są odpowiedzialne za pojawienie się tej przypadłości. Obecnie tak naprawdę wciąż nie wiadomo, co dokładnie składa się na patogenezę tego zjawiska. Z pewnością duży wpływ mają bakterie beztlenowe, które na stałe kolonizują mikroflorę jamy ustnej. Naukowcy podejrzewają, że, gdy w przestrzeni międzyzębowej oraz dalszych częściach gardła zaczynają odkładać się resztki pokarmów, w procesie gnicia stają się pożywką dla skolonizowanych drobnoustrojów – bakterii i grzybów oportunistycznych – czyli saprofitów. Obumarłe saprofity, ale także limfocyty, leukocyty, komórki naskórka oraz resztki martwej materii organicznej, które gromadzą się w kryptach migdałków w określonych warunkach ulegają zwapnieniu. Zresztą przyczyniają się do tego same mikroorganizmy saprofityczne, które odkładając sole wapnia, wywołują działanie mineralizujące, przez co ,,utwardzają” kamienie migdałkowe. Uznaje się, że ryzyko pojawienia się kamieni migdałkowych ma związek z budową gardła oraz niektórymi chorobami górnych dróg oddechowych – nawracającą anginą, zapaleniem migdałków. Przy tych schorzeniach zmianie ulega powierzchnia migdałków, które stają się pofałdowane, pełne wgłębień i zakamarków, w jakich łatwo mogą gromadzić się resztki pożywienia, obumarły naskórek oraz bakterie beztlenowe, z których, jak już wyżej opisano, tworzą się kamienie migdałkowe. Zapalenie migdałków to częsta przyczyna powstawania kamieni migdałkowych, jednak nie jedyna. Poza tym występują także inne czynniki predysponujące do pojawienia się detrytu. To choroby jamy ustnej i zębów, przerost migdałków, ale także palenie papierosów i źle skomponowana, bogata w cukry codzienna dieta. Główne przyczyny powstawania kamieni migdałkowych: wzmożona aktywność saprofitów stale kolonizujących nabłonek jamy ustnej, odkładnie się resztek pokarmów, gromadzenie się obumarłych komórek, zmiana powierzchni migdałków. Jak usunąć kamienie migdałkowe? Główny problem z detrytem wywołuje jego nawrotowy charakter. Małe czopy retencyjne łatwo wypadają samoistnie, podczas kaszlu lub w trakcie płukania jamy ustnej. Większe można z niewielkim wysiłkiem usunąć zwykłą szpatułką czy łyżeczką. O ile jednak stosunkowo proste jest pozbycie się kamieni migdałkowych, o tyle kłopot sprawia zapobieganie ich stałemu odtwarzaniu. Na ogół wzmożona higiena nie wystarcza i trzeba sięgać po pomoc laryngologa i specjalistyczne rozwiązania. Jednym z nich jest kryptoliza migdałków. To zabieg, podczas którego z pomocą światła laserowego lub fal radiowych (rzadziej ciekłego azotu), wywołuje się spłycenie i zamknięcie krypt migdałkowych. Ponieważ kryptoliza sprawia, że migdałki stają się mniejsze, faktycznie resztki trudniej mogą się w niej zalęgnąć. Chociaż pod tym względem terapia jest bardzo efektywna, nie chroni przed chorobami, w wyniku których kamienie migdałkowe ponownie się wytwarzają. Innym, znacznie bardziej skutecznym zabiegiem jest tonsillektomia, czyli chirurgiczne wycięcie migdałków. Usunięcie migdałków oznacza usunięcie gniazd, w których tworzą się detryty. Problem zostaje całkowicie rozwiązany, aczkolwiek trzeba mieć świadomość, jak dużym kosztem się to odbywa. Migdały pełnią bardzo ważną funkcję obronną, są elementem układu immunologicznego i w dużej mierze wpływają na stan odporności. Tonsillektomia to ryzyko zaburzeń układu odpornościowego i większe prawdopodobieństwo częstych infekcji dróg oddechowych. Dlatego wykonuje się ją w ściśle określonych przypadkach, przy dużych, licznie nawracających kamieniach migdałkowych, wywołujących stany zapalne i ropne nacieki. Jak zapobiegać nawrotom kamieni migdałkowych? W zapobieganiu nawrotom detrytu bardzo ważne miejsce zajmuje codzienna higiena jamy ustnej. Osoby, u których występuje tendencja do odnawiania się kamieni migdałkowych, powinny zadbać o pielęgnację na zaawansowanym poziomie. Mycie zębów po każdym posiłku, używanie irygatora, płukanie gardła roztworami o działaniu antyseptycznym i przeciwzapalnym (np. Zawierających benzydaminę), usuwanie szpatułką nowopowstałych czopów to absolutna podstawa. Poza tym można wspierać się także ,,domowymi sposobami”, a więc przede wszystkim: wprowadzić zmiany w diecie, ograniczając spożycie cukrów prostych, regularnie pić napar z szałwii, która ma właściwości odkażające i bakteriobójcze, a przy tym działa ściągająco i zmniejsza obrzęk, raz na pół roku wykonywać higienizację stomatologiczną, czyli skaling, piaskowanie i fluoryzację, wzmacniać odporność, sięgając po wartościową żywność, suplementując witaminę C, B i cynk, przeciwdziałać rozwojowi chorobotwórczych drobnoustrojów, jeśli pojawia się ból gardła lub inne oznaki anginy czy zapalenia migdałków, trzeba od razu zgłosić się do lekarza i podjąć odpowiednie leczenie, nie dopuszczając tym samym do rozszerzenia się zakażenia. Przejdź do zawartości AlgiChlorellaSpirulinaOwoce świataRośliny świataChorobyZdrowieForumSklepAlgiChlorellaSpirulinaOwoce świataRośliny świataChorobyZdrowieForumSklep Przerośnięty migdał u dziecka Przerośnięty migdał u dziecka Aktualizacja: 29 kwietnia 2022 Przerośnięty migdał u dziecka to dość często występująca dolegliwość, która niemal zawsze kończy się interwencją chirurgiczną. Trzeci migdał to inaczej zgrupowanie tkanki chłonnej, pełniące ważną rolę w utrzymaniu wysokiej odporności w pierwszych latach życia. Rośnie do około 8. roku życia, po czym stopniowo zanika. Zdarza się jednak, że wskutek różnych czynników ulega przerośnięciu, dając duży dyskomfort i prowadząc do uciążliwych objawów. Spis treściPrzerośnięty migdał u dziecka – przyczynyObjawy przerośniętego migdałka u dzieckaPrzerośnięty migdał u dziecka – leczeniePostępowanie po chirurgicznym usunięciu przerośniętego migdałkaBibliografia Przerośnięty migdał u dziecka – przyczyny Bezpośrednią przyczyną przerastania migdałka u dziecka jest zaatakowanie go przez wirusy, bakterie, alergeny lub grzyby. Każda infekcja skutkuje uruchomieniem procesów obronnych organizmu, a więc wzmożoną produkcję limfocytów czy przeciwciał. W związku z tym, że trzeci migdał stanowi skupisko tkanki chłonnej, infekcje toczące się w ustroju przyczyniają się do jego nadmiernego wzrostu. Może to mieć miejsce w okresie jesienno-zimowym, gdy odporność każdego człowieka nieco spada lub w momencie, gdy dziecko trafia ze sterylnego środowiska do miejsc przepełnionych patogenami. Objawy przerośniętego migdałka u dziecka Pierwszym objawem skłaniającym do podejrzeń przerośniętego migdała jest ból gardła nasilający się podczas przełykania śliny lub kęsów pokarmowych. Przewody nosowe stają się mniej drożne, czego konsekwencja będzie zatkany nos i trudności w oddychaniu. Dziecko zaczyna oddychać przez usta, chodząc z ciągle uchylonymi wargami, co może przypominać mało inteligentny wyraz twarzy. Zdaniem ortodontów może to z kolei prowadzić do wad zgryzu. Pozostałymi objawami są: nocne chrapanie, które w skrajnych przypadkach może skutkować niebezpiecznym bezdechem sennym; nawracające infekcje uszu; mówienie przez nos; zmiana barwy głosu; niedosłuch, czyli trudności zwłaszcza z odróżnianiem podobnie brzmiących spółgłosek. Czasami przerośnięty trzeci migdał może powodować trudności z nauką i koncentracją, przyczyniając się do dolegliwości bólowych głowy. Zauważenie objawów wskazujących na przerost migdałka u dziecka powinno stanowić bodziec do szybkiej wizyty u laryngologa. Zobacz również: Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie. Przerośnięty migdał u dziecka – leczenie U dzieci do 4. roku życia rekomenduje się leczenie zachowawcze, ponieważ ich układ odpornościowy nie jest jeszcze w pełni rozwinięty. Aby dziecko mogło nabrać wysokiej odporności, obecność migdałka jest bardzo ważna. Stosuje się więc leki przeciwbólowe i przeciwzapalne, doraźnie sięgając również po spraye udrażniające przewody nosowe i ułatwiające oddychanie. U dzieci poniżej 4. roku życia stosuje się leczenie chirurgiczne tylko wówczas, gdy przerośnięty migdał uniemożliwia prawidłowe oddychanie. Wycięcie przerośniętego migdałka musi być poprzedzone wykonaniem szeregu badań, w tym morfologii krwi, EKG, RTG klatki piersiowej czy badań moczu. Samo usunięcie migdałka jest szybkim i bezpiecznym zabiegiem, trwającym maksymalnie do 20 minut. Odbywa się w znieczuleniu ogólnym, a rana niemal nie krwawi. Dziecko jest gotowe do opuszczenia szpitala już tego samego dnia, choć na ogół zaleca się pozostanie w szpitalu na noc. Zobacz również: Kamienie migdałkowe – jak się ich pozbyć? Postępowanie po chirurgicznym usunięciu przerośniętego migdałka Przez pierwsze godziny po zabiegu dziecku można podawać wyłącznie wodę, natomiast już następnego dnia można wprowadzić dietę lekkostrawną. Posiłki powinny być zimne, nie doprawione i najlepiej półpłynne, aby nie tylko były łatwe w połykaniu, ale i delikatne dla podrażnionych tkanek gardła. Dziecko powinno odpoczywać w pozycji półleżącej z 2-3 poduszkami pod głową, aby zawsze znajdowała się wyżej niż klatka piersiowa. Zmniejszy to ryzyko obrzęków. Wszelkie wysiłki i aktywności fizyczne trzeba ograniczyć do minimum – to czas na odpoczynek i regenerację. Po około 2 tygodniach dziecko wraz z rodzicem udaje się na wizytę kontrolą, aby dokładnie ocenić efekty zabiegu. Warto wiedzieć, że kilka dni i tygodniu po zabiegu w gardle mogą pojawić się białe ślady. Są to strupy, które w najbliższym czasie odpadną samoistnie. Gardło powróci do swoich naturalnych kolorów po około 1,5 miesiącu. Przez kilka kolejnych miesięcy pojawiać się będą epizody niedrożności nosa (uczucie zatkanego nosa). Zjawisko to również zniknie samo. Olej z czarnuszki w kapsułkach 100% naturalny Czarnuszka siewna (łac. Nigella sativa) jest naturalną substancją znaną od tysiącleci ze swoich właściwości. Wykorzystywana jest przy zmienionej chorobowo skórze. Działa antygrzybicznie, przeciwwirusowo, antyalergicznie, przeciwwrzodowo, ... Zobacz tutaj ... Bibliografia Jankowska K.,Śmiechura-Gańczarczyk M., Konopka W., Jednostronne guzy migdałka podniebiennego – opis przypadku, Otorynolaryngologia, 1/2018 Szczeklik A., Choroby wewnętrzne, Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, Kraków 2006. Pietrzyk J., Kwinta P., Pediatria, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2018. Podziel się tym ze znajomymi! Podobne wpisy Page load link

kamienie migdałkowe u dzieci forum